Van een andere planeet

Enige tijd geleden logeerde ik met een vriendin op een camping in het noorden van het land. In de ochtenden werd ik vroeg wakker en wandelde ik een klein rondje met mijn blote voeten op het gras. Het gras was net hoog genoeg om met mijn tenen door de klaverblaadjes te woelen, even genieten! Ik haalde de verse broodjes op mijn fiets en ging erna mediteren onder een boom. Ik zat exact met mijn gezicht in de zon en warmde helemaal op van de koude nacht. Terwijl ik in mijn zelf was, voelde ik de mensen op de camping ontwaken, zij liepen langs de boom en langs mij.

Na een tijdje, geen idee, hoe lang precies, liep ik naar mijn camper om te zien dat mijn vriendin inmiddels ook wakker was. Tijd voor koffie! Ik had inmiddels ook wel honger gekregen. Ze zei: “Je was weer even weg he?” Heel mooi, want zij stelde mij die vraag, wat in feite geen vraag was, volledig oordeelloos. Ze moest echt heel erg lachen, want er waren, sinds zij wakker was, een aantal mensen bij haar langsgekomen om te zeggen dat zij mij hadden zien zitten en dat vonden ze toch wel…. heel raar.

Onze campingbuurman was één van die mensen, die toch wel in de war was van wat hij gezien had. Hij vroeg haar: “Eh, ze hoort me geloof ik niet he?” “Ik zei haar gedag en ze zei helemaal niets terug!” “Wat is zij voor een mens, zij is anders he?” Deze man wist niet zo goed wat hij met de situatie aan moest, vragend om een verklaring keek hij mijn vriendin aan. Ze zei: “Ja, ik begrijp wat je zegt. Weet je, zij is van een andere planeet.” “Ja”, zei de man. “Ja, ja”. Er viel een kwartje, een besef. “Ja, dat is het.” Met deze uitleg op zak, ging hij verder met de krant en zijn tweede bak koffie. 

In een bepaalde laag had ik dit gesprek ook waargenomen en ik vind dit zo mooi. Echt een moment dat ik koester. Dit besef, dit besef bij mensen, het komt steeds meer door. En ik glimlachte mee, alsof ik deelnam aan deze conversatie, die ook in tijd en ruimte elders werd gevoerd.

Mijn kosmische vriendin, in aardse jaren al 25 jaar en los van tijd en ruimte, al veel langer. Wie weet, komen we wel van dezelfde planeet. Ik voel dat we verbonden zijn in kracht en ik weet in mijn hele wezen dat wij elkaar op een ander moment weer helemaal heel zien en herkennen.

Ik realiseer me dat ik haar herken als een wezen van thuis, maar dat zij mij als een wezen van een andere planeet ziet. Hoeveel wezens neem ik waar, waarvan ik denk dat ze van een andere planeet zijn? Wie is nu wie eigenlijk vergeten? Ik voel me waargenomen door vele wezens uit de kosmos en wie weet zit ik daar wel tussen. Er is steeds minder ruis op de lijn, steeds meer besef en ook begrip, zonder oordeel. We zijn allemaal anders, hebben allemaal een andere oorsprong.

Als ik op een camping in Nederland, onder een boom mijn kosmische zelf kan zitten zijn, te midden van allerlei andere mensen hier. De mensen accepteren en zien dat ik van een andere sterrenwereld ben, hoeveel mogelijkheden hebben we hier dan al niet opengelegd? Dit belooft wat! Ik kijk uit naar de volgende nu’s.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »