Van de hoge duikplank

Als meisje van vier ging ik voor het eerst naar zwemles. Ik kon al lang zwemmen, want ik was opgegroeid op een boot, en ik sprong altijd in het water. Dat, gecombineerd met het feit dat ik mijn zwemvest telkens uittrok, maakte dat mijn vader me leerde zwemmen. Maar, ik moest blijkbaar toch een diploma halen, want dan kon ik écht zwemmen, vond ‘men’.

Ik vond het maar raar dat we eerst leerden met onze voeten een beweging te maken terwijl mijn armen leunden op een vlonder en we later de armen gingen leren gebruiken. Wat ik me herinner is, dat ik na de zwemles altijd jeuk had en er met een rode huid uitkwam. Ik voelde dat het water bevuild was met chloor en dat het geladen was met alle programma’s die mensen bij zich dragen. Al dat geen water was, werd blijkbaar in het water geabsorbeerd en opgeslagen.

Ik voel het allemaal als ik in het water ben en ik me ermee verbind. Ik zwom tot voor kort alleen in natuurwater en dan het liefst meteen in het diepe, want ook in de eerste tien meter van de kust voelde ik de vervuiling. Sinds enige tijd besef ik dat ik met mijn kosmische identiteit het water ook kan schonen en opladen. Zo af en toe kom ik dus weer in een zwembad en voel ik de roep van het water, ik moet er gehoor aan geven, dat is wie ik van binnen ben.  

Die eerste keer in het zwembad viel mij direct de hoge duikplank op. Dat maakte indruk, ik liep erheen en wilde er meteen vanaf springen. De zwemjuf schrok zich rot en maakte me heel duidelijk dat ik dat niet mocht doen, dat ik daar nog veel te klein voor was. Nu begrijp ik dat wel, maar toen dus absoluut niet, alsof ik dat niet kon. Ik had nog wat moeite om te snappen dat ik in een kinderlichaam niet meer kon doen, wat ik daarvoor wél kon en ook leuk vond, zoals ergens vanaf springen.

Ik vroeg de juf nog af en toe of ik al groot genoeg was en toen ik mijn A en B had behaald, was het eindelijk zover. Door deze actie had ik eeuwige roem en respect bij mijn klasgenoten behaald. Nu besef ik dat het een echte kwantumsprong was. Ik voelde in mij dat ik moest springen. Waarom wist ik niet, ik deed het gewoon. Ik weet nog dat ik die trap op klom en die was een stuk hoger dan ik had gedacht, ik was nog maar een jaar of zes en dan is dat best hoog.

Eenmaal boven op de plank ervaarde ik een gevoel dat ik nog niet eerder had gevoeld, ik keek naar beneden en… voelde angst. Wat is dat nou weer? Angst? Alsof er iets zou kunnen gebeuren, wat dan? Ik had nog nooit een soortgelijk gevoel ervaren, want ik was onsterfelijk. En nu ging er angst door mij heen. Het gevoel was zo sterk dat ik bijna niet meer durfde te springen! Dat is vreemd, want de rest van mij, van binnen in, wilde zó graag springen.

Ik besloot door de angst te springen en nam een kleine aanloop en daar ging ik! Het moment van de val herinner ik me nog goed, ik had helemaal niet nagedacht hoe ik naar beneden ging, met de voeten naar beneden of met mijn handen, of anders? Ik weet nog dat ik zweefde en genoot van dat gevoel, de angstvelden had ik achtergelaten op de duikplank en ik sprong als zesjarig meisje van een enorme afstand, die nog veel groter is als je klein bent.

De landing deed zeer. Het was niet wat ik verwacht had. Het water was heel hard, een soort schild en niet vloeibaar zoals ik alle keren daarvoor had gevoeld. Als ik van de boot afsprong, voelde het ook anders. Deze landing was heel hard, ik voelde me zelfs niet welkom in dit zwembadwater, terwijl ik als waterwezen zo verbonden ben met water. Hoe kan dit? Waarom reageert het water niet zoals ik voelde dat het zou gaan doen? Wat ik gewend was hoe het zou reageren op mijn aanwezigheid?

Deze landing was totaal anders. Mijn lichaam deed pijn. Ik moest van diep beneden weer omhoog zwemmen en eenmaal boven nam ik mijn eerste hap lucht. Zuurstof, waar is de zuurstof? Ik zag mensen kijken en klappen, het was blijkbaar iets heel knaps wat ik gedaan had. Terwijl ik alleen maar wist, dat ik moest springen. En ik besloot met een grote grijns het zwembad uit te stappen en niemand te vertellen dat het ook heel erg pijn deed.

Dat was de eerste en laatste keer dat ik van de hoge duikplank afsprong.

En nu, 40 jaar later, voel ik dat ik weer een kwantumsprong moet maken. Alles in mij zegt dat ik in het diepe moet springen, simpelweg als ik dat niet doe, dan klopt er iets niet meer. Dan klop ik niet meer. Dan doe ik niet wat ik weet dat ik moet doen en dat… dat kan gewoon niet. Hoe de sprong ook is, wat er ook gebeurt, hoe het ook gaat en hoe ik me ook voel, ik moet weer zo dapper zijn als ik als klein meisje was. Die angstvelden mogen op de duikplank achterblijven, ik heb ze niet nodig, ze weerhouden me ervan om te zijn wie ik ben, ze zijn overbodig. Angstvelden delete.

Mijn boek is slechts het begin, het opklimmen op de trap. Ik kan het er niet bij laten, ik moet omhoog en ook springen. Ik moet mijn waarnemingen delen. De waarnemingen die ik hier doe en die ik zie met de ogen van thuis, van de sterrenwereld waar ik vandaan kom. Hier ben ik voor gekomen. Ik voel in mijn lichaam en bewustzijn dat het tijd is dat ik weer van die hoge duikplank afspring.

En het kan me ook echt werkelijk niets schelen wat er daarna gebeurt, ik weet dat het klopt. Dat ik klop, dat ik ben wie ik ben. Ik ben gesprongen, geland, opgestaan, boven gekomen en ik heb naar adem gehapt. En, ik spring er gewoon weer in. Telkens opnieuw, elke dag, elk moment. Niet onvoorbereid, maar heel zorgvuldig, stap voor stap. Dat is het verschil. Nu, heb ik jaren aan waarneming gedaan en bepaal ik Zelf wanneer en hoe ik spring. En niemand die, niets dat, mij hiervan weerhoudt. Ik bepaal. Ik spring. Ik vlieg uit.

En net als meisje van zes voel ik me weer onsterfelijk en voel ik mijn hele lichaam trillen, ja, dit is het, dit is het gevoel, dit… klopt. Dit ben ik. Ik vlieg en land en dit keer beweegt het water zoals het water wil bewegen, in reactie op mijn bewustzijn. Het ontvangt mij, zoals het mij in oorsprong wil én weer kan ontvangen. Ik ben zover, het is tijd om weer van de hoge duikplank af te springen. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »