De zwarte kubus

Na jaren opgesloten te zijn geweest in een kantoor zonder daglicht, dringt het besef door dat ik na mijn ontslag, nog steeds vanuit die kubus de wereld waarneem. In deze werkelijkheid kijken we telkens door een raam of luikje om een glimp op te kunnen vangen van de volgende stap in onze ontwikkeling, die ons wordt voorgehouden. Een mooie, nieuwe wereld waarin we meer kunnen en gelukkiger zijn.

Maar terwijl ik op een bankje in het park zit, omringd met mannen, elk met een hond en een blik bier, zie ik dat de wereld er feitelijk heel anders uit ziet als ons op de schermen om ons heen wordt getoond. En dan is mijn vraag, hoe zit het nu ├ęcht? Want ik voel en besef dat alle werkelijkheden momenteel door elkaar heen lopen. Dit verwart me en het maakt me tegelijkertijd vastberaden om te doen in deze wereld wat ik moet doen.

Niets is als het lijkt dat het is en hoe kan ik nog door alles heen kijken en mijn Ware Zelf zien door het labyrint van de kubus?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate ┬╗