Kroel van thuis

Na een weekje kamperen kwam ik terug naar huis. Ik ging meteen naar binnen om mijn katten een knuffel te geven. Mali was thuis, de andere kat was op pad. Nadat ik mijn tassen naar binnen had gedragen, belde ik bij de buurvrouw aan om te vertellen dat ik weer thuis was en om haar te bedanken voor het zorgen voor de katten.

Ze zei: “Ja, ik weet het niet hoor, maar ik heb Loki al twee dagen niet gezien.” Dat was vreemd, want als ik weg ben, komt hij altijd even kijken als de buurvrouw stipt om 10.00 uur en om 18.00 uur de brokjes komt bijvullen. “Maar, de kattenbakken zaten vol en het eten ging ook op, dat kan nooit van maar één kat zijn.” Die tweede zin hoorde ik eigenlijk al niet meer.

In een paniekreactie zag ik het beeld voorbij komen van mijn kat die helemaal alleen ergens dood lag. Schuldgevoel overviel me. Mijn andere kat begon luidkeels te miauwen. Ik interpreteerde het als: “Ze mist vast haar broertje, loopt al twee dagen alleen in huis”. Een heel scala aan programma’s kwamen voorbij gesjeesd.

Opeens zag ik mijzelf. Ik huilde niet zelf. Het huilen was net alsof het niet van mij was. De tranen, waren eigenlijk gewoon helemaal niet echt, al voelde ik ze wel lopen. Ik voelde ze ook weer niet. Niet van mij. Ik voelde dit helemaal niet van binnen. Het kwam gewoon ergens anders vandaan!

Na dit besef besloot ik eruit te stappen en mijn tranen te drogen. Dit is slechts één van de vele kwantummogelijkheden. De mogelijkheid die ik voorgeschoteld kreeg, die wilde ik niet vast zetten met mijn gedrag. Ik wilde het open laten, dus liet deze gedachte los en opende de kwantummogelijkheden weer opnieuw.

Vervolgens wandelde ik om het huis heen, eens kijken of ik Loki tegen kwam. Ik riep zijn naam en daar stak hij zijn oranje koppie uit een hegje van een buurtuin. Met zijn staart omhoog kwam hij naar me toegetrippeld voor een kroel. En toen kwam er een échte emotie, tranen liepen over mijn wangen. Wat een blij weerzien. Zijn knalgroene, soms amber-oranje, ogen keken me vertederd aan. Vriend.

————————–

Als ik op reis ben stap ik in een ander hologram. Ik ga altijd een aantal keren terug naar huis met mijn aandacht. Dit doe ik sinds ik de katten heb, zo’n jaar of 10. Ik ben dan met mijn bewustzijn even thuis en dan lokaliseer ik mijn katten. Hoe ik dat doe weet ik niet exact, maar dat ik er ben en dat zij dat weten en voelen, dat is wel duidelijk. Ik ga eerst naar Mali, ze ligt heerlijk te dutten in een favoriet mandje in de woonkamer. Ik geef haar een kusje op haar kopje en ze doet haar oogjes even open en kijkt me aan. Ze gaat spinnen en draait haar lijfje zodat ik haar buikje ook nog even kan aaien. Precies met haar pootjes opzij, dat ze weet dat ik haar op haar schattigst vind. Succes verzekerd, het ‘vrouwtje’ komt om te aaien. Dan gaat ze weer lekker verder slapen.

Ik voelde dat Loki niet thuis was en ik vertrok weer. Die avond voor ik ging slapen kwam hij mij opzoeken. Dit was de eerste keer dat ik het andersom meemaakte, althans, wat ik me bewust ben. Hij kan dit dus ook! Hij was alleen geen oranje kat van vijf kilo maar hij was écht huge! Net zo groot als ik hier in deze wereld ben ongeveer. Hij rende mijn realiteit in en hij sprong in mijn armen, samen rolden we door het gras van blijdschap. Hij gaf me een hele grote knuffel en toen sprong hij weer weg, zo weer uit het veld. Dit was zó mooi om te zien en te ervaren.

Ontroering, diepe vriendschap tussen mens en leeuw. En hij doet gewoon hetzelfde als ik! Ik moest ook heel erg lachen toen bij mij het besef landde dat ik altijd dacht dat ik dat voor hun deed. Dat ik hun opzocht omdat zij mij zo hadden gemist op vakantie. Om nu door te hebben, dat ik het voor mijzelf deed, het is dus gewoon andersom. Als zij willen, kunnen ze mij dus ook opzoeken.

Opeens zie ik het beeld van een tijd geleden voor me dat hij in zijn mandje ligt en opkijkt naar iets dat in de woonkamer verschijnt. Ik voel een hele heldere, krachtige, liefdevolle frequentie die ons bezoekt. Hij kijkt op. Met zijn kopje omhoog begroet hij het wezen met een knipoogje en hij gaat weer vredig liggen.

Ik voel de aanwezigheid en mijn hele lijf vibreert op deze frequentie. Het is een contactmoment. Zoals ik naar mijn katjes reis omdat ik op vakantie ben en Loki naar mij komt als ik weg ben. Zo reizen mijn dierbaren naar mij toe, om me te laten voelen dat ze er zijn. Ik besef diep van binnen dat ik hier op vakantie ben, hier in deze wereld. Familie. Verbondenheid. Vriendschap. Er zijn altijd frequentielijnen om elkaar te horen en te ontmoeten, te laten voelen met een kroel van thuis: “Ik ben er, ik zie je, ik hou van je en ik laat je niet los.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »