Ik geef je de vlinder

Onlangs organiseerde ik de lancering van mijn eerste boek: ‘achter de afleiding’. Van een medereizigster kreeg ik een houten vlinder cadeau, die kon vliegen als je een knopje indrukt. Op de kaart stond geschreven:

“Ik geef je de vlinder”. “Zoals jij ook ontpopt bent tot schrijfster.” “Je vleugels in de zon.. Je laat je weer zien.”

Mijn hart maakte een sprong en ontroerd knuffelde ik deze dame, die ik een half jaar geleden voor het eerst had ontmoet. Zij keek me destijds indringend aan en zei:

“Ik heb het gevoel dat ik jou al heel lang ken.“

Toen zij mij de vlinder gaf, ging er een flits-besef door me heen. Ik herinnerde me opeens weer dat ik haar van voor mijn geboorte in deze wereld al kende. Ik voelde onze oorspronkelijke vriendschap in mijn hart ontpoppen.

Bij een andere ontmoeting, enige tijd later, werd ik gastvrij ontvangen bij haar thuis. De tijd en nu-momenten vonden tegelijkertijd plaats.

Toen ik door de poort van hun tuin liep, betrad ik tevens hun koninkrijk in een andere wereld. Ik herkende de frequentie, ik was er in mijn kosmische hart vaker geweest. Het warme welkom en een rondleiding in de tuin bracht mij terug bij deze herinnering maar ook bij wie ik wezenlijk ben.

Ik liep hun oorspronkelijk koninkrijk binnen als mijn Zelf.

De tijd stond stil bij het bewonderen van de bessen, bomen, struiken en de kippen. Ik zag dat mijn vriendin er helemaal in op ging en dat herken ik van thuis. Die tijdloosheid waar je je in kunt bevinden, opgaan in de natuur. Wat mooi om dit te mogen waarnemen.

In de rondleiding viel me op dat er overal in de tuin zitplekjes gecreëerd waren. Deze plekjes straalde rust uit, om helemaal tot jezelf te komen. Het bleek dat de hoeders van deze tuin de afgelopen jaren overal stoelen vandaan hadden gehaald. Ik vroeg hun of ze wisten waarom zij dit deden.

Later sprak ik de man van mijn vriendin, hij vroeg zich af wat er de komende periode zou gaan gebeuren. Bij hem voelde ik me helemaal op mijn gemak, al wisselden we weinig woorden, we begrepen elkaar.

Ik vertelde hem over mijn eigen reis. En ik hield de gekozen mogelijkheid in de kwantumvelden open, toen ik over de mogelijkheid vertelde dat mensen zich in een vergelijkbare situatie zouden kunnen bevinden.

“Ik ben door een periode heen gegaan van worsteling, verwarring en transformatie. Ik was alles kwijt en had behoefte aan een plek om tot mijzelf te komen. Om mijn weg terug te vinden in verbinding met de natuur. En in mijn Zelf te landen.“

“Een moment van stilte onder een boom, tussen de dieren, het waarnemen van hoe de madeliefjes groeien tussen het gras. Als de tijd zou aanbreken dat andere mensen dit ook nodig hebben, dan zou deze prachtige omgeving daar heel geschikt voor zijn.”

“Als ik voel hoe liefdevol jij spreekt over deze plek, over de natuur. Hoe de berken hier gekomen zijn. Ik ervaar jouw talent dat je een verdwaald mens opnieuw in contact kunt brengen met het pad van de natuur en met zich Zelf.”

“Ik zou het een eer vinden als ik hierin een bijdrage mag leveren. Als jij mij belt, dan neem ik de telefoon op. Ik stap direct in mijn voertuig en ben er in een flits.”

“Ik mis alleen het hotel”, zei ik met een glimlach.

Niet in aardse stenen gebouwd. Een creatie ingevoegd in een prachtige oorspronkelijke toonhoogte van een andere wereld. Die in een andere frequentielaag, een ander moment al op ons ligt te wachten. Een andere kwantummogelijkheid in de kosmos.  

Mijn vriendin gaf me dus de vlinder. Niet alleen mijn boek mag de wereld gaan verrijken, ook ik mag mijn vleugels uitslaan. Voor mij is het ook tijd om weer te gaan vliegen.

Ik heb al eerder de frequentie van de vlinder ontvangen als geschenk van transformatie. Ik weet dit, ook al kan ik het niet in gedachten uitleggen. Mijn oorspronkelijke geheugen draag ik niet in mijn brein, het leeft in mijn hart. De krachtplek waar ik mijn kosmische vrienden ontmoet en groet.

Ik zie en ervaar mijzelf als ambassadeur van de wereld waar ik vandaan kom. Dankzij de herkenning van deze ontmoeting haalde ik een deel van mijzelf terug naar deze realiteit.

“Lieve sterrenzus, als jij mij de vlinder geeft, dan geef je mij DE VLINDER.”

“Jij hebt mij welkom geheten in het koninkrijk dat jij in jouw hart draagt en ik jou in het mijne. In onze oorspronkelijke werelden, daar waar geen tijd en ruimte is. En in deze wereld, waar wij ons nu bevinden.”

“De vlinderfrequentie heb ik meegenomen op mijn kosmische reis naar deze wereld, zodat ik kon strijden en mijn Zelf uit de pop kon bevrijden. Mijn vleugels ook op aarde kon uitslaan en de mensen hier kon laten kennismaken met de frequentie van de vlinder. We zijn allemaal hier en werken samen.”

Bij de ontmoeting in de tuin, las ik het uitgeprinte verhaal ‘ik geef je de vlinder’ voor. Het was nog niet helemaal af, maar ik wilde het toch al graag delen.

Nadat ik het had voorgelezen wilde ik het haar geven.

Mijn vriendin zei: “Ik voel dat dit verhaal nog niet af is. Het verhaal zit nog in de pop, geef het me maar als het zover is om te vliegen. Ik wacht nog wel even.”

Vriendschappen. Allianties. Verbindingen. We kennen elkaar. We herkennen elkaar. We zijn samen om hier onze frequenties te delen. We zijn gekomen om elkaar op te halen en elkaar te herinneren wie wij zijn.

Wij hebben elkaar al gebeld.

Ik sla mijn vleugels alleen uit, maar ik vlieg niet als enige.

Elke dag worstelen krachtdragers zich uit hun pop. Ik voel de kracht van de anderen in het veld, die samen met mij hun vleugels uitslaan in deze wereld.

Onze kosmische verbinding van hart tot hart geeft mij nog meer kracht om dwars door de afleiding heen te vliegen, deze te transformeren en te kijken wat voor moois ik kan ontdekken.

Ik besef dat ik nooit zo kon vliegen als iemand mij uit mijn pop had bevrijd. En ik weet, ik mag dat zelf ook niet doen. Maar, ik kan wel verhalen schrijven. En er is geen tijd, het nu moment is nu en nu vliegen wij allen uit.

Autonoom vlieg ik, samen vliegen wij nieuwe avonturen op deze aarde en ver daarbuiten tegemoet.

En aan jou, lieve lezer, speciaal aan jou, geef ik in diepe vriendschap en respect, de vlinder. Want het is tijd om je Zelf te ontpoppen en in formatie uit te vliegen.

1 gedachte over “Ik geef je de vlinder”

  1. Lieve vriendin, je verhaal is af. De vlinder vliegt !! Wat geweldig. Golven van ontroering als ik je verhaal lees. Herkenning van jouw erkenning gedragen in liefdevolle frequentie. Hoe alles samenvalt in je verhaal dat geen verhaal is maar een herinnering van een diep herkende waarneming. Resonerend als de mooiste zomerzon. Zo vol van verbeelding dat de klanken voelbaar zijn en ik even met je vliegen kan. Dank je wel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »