De vriendin die nooit op tijd was

Mijn vriendinnen zullen glimlachen als ze dit verhaal lezen want ze herkennen mijn beroemde uitspraak wel: “Ik ben er over een half uurtje”. In mijn beleving duurt elke reis, waar naartoe ook, een half uur, een kort moment dus, inclusief klaar maken en tas inpakken. Ik kwam dus altijd te laat. Mijn vriendinnen gaven een tijd aan mij door en kwamen zelf een half uur later op de afspraak. Ik was er dan meestal nog niet.

Toen ik dit doorkreeg, vond ik het leuk om expres wel op tijd te komen, liever nog ietsje vroeger, zodat ik hun daarmee kon plagen. Na verloop van tijd wist ik wel bij welke mensen ik beter op tijd kon zijn. En bij een aantal vrienden kon ik een ongeveer tijdstip aangeven, zoals: “Zullen we vanmiddag afspreken?”

Vrienden en familie vonden dat ik beter zou passen in het Middellandse zee gebied. Dat klopt zeker qua klimaat. Qua tijdsbeleving weet ik het niet meer, want de bussen rijden daar inmiddels ook volgens de dienstregeling.

In mijn aardse bestaan neemt de tijd een prominente plaats in. Ik zie overal klokken. Op kerken, gebouwen, reclamemasten, op de oven, aan de muur, de wekker op mijn nachtkastje, aan polsen van andere mensen, op de tv, laptop en smartphone. Elk half uur noemt de nieuwslezer op de radio de tijd en de kerkklokken staan geprogrammeerd om te luiden. De eerste maandag van de maand wordt om 12 uur het programma ‘natuurrampen’ ingeladen. Het alarm doet elke keer weer pijn aan mijn oren.

Periodiek vallen de reclamefolders, tijdschriften en de belastingaangifte op de deurmat. Alles is gekoppeld aan tijd: de verjaardagkalender hangt op het toilet en in mijn agenda zijn de afspraken met vrienden, werk en de tandarts in tijdsblokjes gezet. Tijd moet vooral gepland en beheerst worden als ’eenheid’.

Tijd is in deze wereld het ultieme controlemiddel: van één punt, aangeduid als begin, wordt een lijn getrokken naar een tweede punt, aangeduid als einde. Alles daartussen wordt in tijdsvakken geplaatst zodat het per onderdeel en in zijn geheel gemonitord, gecontroleerd en bijgestuurd kan worden.

De tijd en de mensen verliezen daarmee vrijheid en flexibiliteit. Je kunt mensen corrigeren indien er van de lijn afgeweken wordt, of als iemand een punt zet op een andere plek, of helemaal geen punten wil zetten, maar een hartje wil tekenen.

Wat mij betreft verdwijnt de tijdseenheid per direct uit deze realiteit. Ik heb er namelijk helemaal niets mee en voor mijn gevoel klopt het van geen meter. Tijd zoals ik die hier moet ervaren dient mij niet. Als ik niet aan tijd denk, dan bestaat die niet.

Mijn lichaam geeft een seintje als het wil slapen en ik ontwaak als de zon opkomt, de vogeltjes beginnen met fluiten en de katten op bed springen.

In een momentum heb ik alle klokken in huis verwijderd en mijn smartphone en tablet weggegooid. De confrontatie met tijd en het instappen op een gecontroleerde tijdlijn, is vanaf nu een keuze.

Mocht ik een vroege werkafspraak hebben, naar een cursus in het oosten van het land willen, of een vliegtuig willen halen, dan wordt mijn lichaam wakker op het moment dat ik het programmeer. Mijn lichaam is de beste wekker die ik ooit heb gehad en ik draag het altijd bij me.

Ik heb met de mensen in mijn omgeving gesproken over tijd en hun uitgelegd dat ik organisch contact prefereer. Dit sloot ook mooi aan op het weggooien van de smartphone. Ik wil op mijn huidige ouderwetse mobieltje niet meer internetten. Ik wil geen onderdeel zijn van dat digitale universum wat nu uitgerold wordt. Ik stuur liever een sms, bel of ik kom gezellig op bezoek.

De smartphone werd mij aangereikt als leuke en superhandige gadget. Zonder er over na te denken accepteerde ik het device. Het contact met de mensen in mijn hologram veranderde als gevolg.

Niet eens zó lang geleden voelde een vriendin het aan als aan haar dacht en naar haar toe fietste om haar te ontmoeten. Als ik dan spontaan bij haar aanbelde was haar reactie: “Nou, dat is toevallig, ik had al zo’n idee dat je langs zou komen! Wat leuk!!“

Op momenten dat we half iets hadden afgesproken maar ik het niet meer zo voelde, belde ik en voelde zij dat precies zo. Er was sprake van een bepaalde synchronisatie met de dierbare mensen in mijn wereld. We hoefden elkaar geen appjes te sturen om contact te onderhouden. Een afspraak maken ergens in de toekomst was ook niet nodig.

Ik had niet door dat de laatste tien jaar een andere manier van elkaar ontmoeten was ontstaan. En hoe deze van spontaan naar gepland verschoof. Het leek wel een langzame aanpassing die er ongemerkt in was geslopen, waarin het digitale een steeds groter component bleek te zijn geworden.

Contacten verliepen via de whatsapp, een foto op insta toont waar we mee bezig zijn en we tonen onze liefde met het geven van een like op facebook. Een belletje en spontane afspraken hadden we amper, want we konden nu zo makkelijk even een date plannen via de app? Dan loop je elkaar ook niet meer mis, handig toch?

Nu besef ik dat we elkaar juist zijn gaan mislopen vanaf het moment dat het digitale bewustzijn ertussen gekomen is. Ik vraag me serieus af of ik deze manier van contact ‘onderhouden’ met mijn dierbaren wel zo leuk vind. Het lijkt wel of de gevoelsmanier van hoe het daarvoor verliep is vervangen en verstoord. Ik ben niet meer gesynchroniseerd met mijn vrienden in het gevoelsveld. Zij leven via hun smartphone en ik heb er geen die zich daarmee kan verbinden.

Tot voor kort stak ik veel energie en tijd in het vullen van mijn agenda met afspraken die in de toekomst zouden plaatsvinden. Ik maakte een lunchafspraak met een vriendin voor over twee weken. Als het dan zover was, voelde ik een verplichting en zag ik er tegenop. Ik zegde de afspraken weer af en voelde me daar schuldig over. Dit systeem werkte niet voor mij, maar dat had ik niet door. Ik dacht dat het aan mij lag.

Nu bel ik een vriendin en vraag ik of ze zin heeft om vanmiddag of morgen te gaan lunchen. Ik weet niet waar ik over twee weken zin in heb, misschien wil ik dan gaan skydiven ofzo. Plannen maken voor de toekomst, moet ik niet meer doen. Als ik een ontmoeting voel, dan ga ik en dan geniet ik ervan in het moment dat het plaats vindt.

Ik wil in het nu leven en het plannen van afspraken zet me terug in een leefstijl dat ik me focus op de toekomst. Ik heb geaccepteerd dat ik mijn leven niet meer wil plannen en ik voel me goed bij geen doelen nastreven. Laat maar ontstaan wat er mag zijn. En alles mag er zijn. Met het vastzetten van één event, sluit ik al het andere uit.

Het lukt me steeds beter een organisch leven te leiden in deze digitale realiteit. Waar is de behoefte aan tijd als je een onsterfelijk wezen bent in een oneindigheid van leven, vreugde en mooie ontmoetingen? Waarom zou ik op de tijd moeten letten en moeten leven in angst vanwege de eindigheid daarvan?

Ik stel me voor dat ik naar een concert ga als ik zin heb om naar muziek te luisteren en, of te zingen. Op het moment dat ik dat voel zijn er vast vrienden die dat ook op dat moment zo ervaren. En het concert begint als ik er ben en voor iedereen is dat moment hetzelfde en toch stap je in op het moment dat het voor jou klopt. De tijdsbeleving is weer flexibel en ik bevind mij in een vrije zone, waar ik in en uit kan lopen wanneer ik dat zo voel.

Een realiteit waar geen begrenzingen bestaan. Geen druk om aan iets te voldoen, of om ergens voor ‘op tijd’ te zijn. Geen noodzaak om een tijdlijn van een ander af te maken. Geld bestaat ook niet, dus geen enkele reden om mijn concertkaartje er te moeten uithalen.

Vrienden, ik ben in deze realiteit altijd te laat, maar weet dat ik in mijn wereld altijd précies op tijd ben.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »