De glimlach van een medereiziger

Zoals ik in alle spinnenwebben van complotten zwom, zo sprong ik in allerlei velden die ik waar heb genomen, en ervaren. 

Soms werd ik meegesleept in mijn reizen, dan voelde ik mijzelf naar de achtergrond trekken. Dat was dan het signaal dat ik eruit moest stappen, terug naar de realiteit hier op aarde.

Mijn boek heeft me een aantal keren teruggebracht, het is een soort baken, één van mijn bakens.

In een reis door hologrammen in deze werkelijkheid zag ik een aantal opties voor me open liggen. Werelden die mijn aandacht riepen en waaruit ik kon kiezen. Ik wist dat het een afleiding was en mij verder weg zou houden bij mijn Zelf.

In mijn bewustzijn haalde ik mijn huidige werkelijkheid, de tijdlijn waar ik me nu in bevind, naar voren. Deze werkelijkheid bevalt me eigenlijk wel, ik ben hier met gelijkgestemden aan het werk. En ik heb mijn eerste boek gebracht in het collectieve veld.

Opeens kwam daar een kosmische vriendin voorbij, zij glimlachte naar me en het raampje van haar auto ging omlaag. Ze stond op de hoek van mijn straat en vroeg me of ik wilde instappen.

Sinds een paar maanden, aardse tijd, reizen we samen naar bijeenkomsten. Ik voel me sterk betrokken bij een team mensen hier op aarde, bewustzijns samenwerkers.

Door de glimlach van een medereiziger wist ik dat ik thuis was, ik stapte in de juiste realiteit. Haar frequentiebewustzijn herken ik: een niet te kopiëren baken van licht. Een verbinding van hart tot hart.

Ik stapte in en ben klaar voor nog een paar rondes in dit mooie avontuur op planeet aarde. Laten we nog een paar ritten maken.

To boldly go where no one has gone before.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »