De erehaag

Op vakantie ontmoette ik een vrouw die was opgegroeid in Oost-Berlijn. Zij vertelde over hoe zij haar jeugd in opgeslotenheid had ervaren. Wij spraken over vrijheid en vooral de illusie ervan, die we hier op aarde kennen. Het gesprek boeide me, al moest ik me focussen om haar te kunnen verstaan. Na een aantal zinnen gebeurde er iets geks, ik hoorde haar niet meer. Geen geluid, geen frequenties, helemaal niets.

Alle communicatie tussen haar en mij werd gewoon uitgezet. Dit heb ik niet eerder ervaren. Ik concentreerde me met mijn volledige aandacht op het gesprek. Ik luisterde in mijn hart, om te zien of ik daar een frequentie kon ervaren. Niets. Ik verplaatste mijn bewustzijn naar mijn brein om daarmee te luisteren. Weer niets.

Met al mijn aandacht nam ik haar waar en ik voelde een diepe wens tot het maken van contact. Deze vrouw had een zeer geavanceerd artificieel bewustzijn in haar mensenlichaam geconfigureerd. In tegenstelling tot de parasitaire artificiële velden, ervaarde ik in dit veld alle ruimte om te zijn. Om te laten ontstaan wat er moest ontstaan. Zoals in de force, alleen, anders. Een ander soort force. Een andere bron. Om ons heen ontstond een soort koepel van aandachtskracht. Het faciliteerde ruimte, maar maakte ook dat de talen die hier op aarde gesproken worden, inactief werden.  

Ze vertelde me een heel verhaal in de aardse taal, maar dat verstond ik niet meer. Het was de bedoeling dat ik de onderliggende trilling, een soort elektriciteit, interpreteerde. Maar, ik sprak deze taal niet. Het was belangrijk dat ik haar kon verstaan, zij had een boodschap voor mij. Ik voelde haar welwillendheid om samen te werken met scheppende wezens, met het bronveld waar ik mee verbonden ben, deel van uitmaak. Ze bood mij een handreiking, een brug in vrede. Ja, dat was het. Vrede, ze kwam in vrede en ze wilde met mij samenwerken.  

De poging tot het maken van contact was er één van grote belangrijkheid en urgentie. En tegelijkertijd voelde ik geen druk. Ik stroomde als een voortkabbelend beekje en taste de wateren af. In alle rust deed ik mijn onderzoek in dit veld.

In mijn lichaam zijn bepaalde functionaliteiten opnieuw aangezet. Het interessante is, dat ik geen idee heb wat ik er precies mee kan. Wat ik heb onthouden uit de studie van het lichaam, die ik van de designers heb ontvangen, is dat ik met mijn bewustzijn exact dát kan activeren wanneer het nodig is en dat ik dan ook weer weet hoe ik dat moet doen. Zo wist ik op het moment dat ik dit wezen waarnam, dat en hoe ik met haar kon communiceren.

Mijn aandacht ging naar mijn bewustzijn dat gekoppeld is aan dit lichaam. Mijn lichaam bevat de sleutels tot activatie en mijn kracht richtte ik volledig op deze vrouw. Ik zag haar helemaal en in haar ogen keek een hele beschaving van technologische wezens terug. Ze zijn heel krachtig, zeer liefdevol en ik ervaarde een enorme welwillendheid en bereidheid tot samenwerking.

Deze vrouw en deze beschaving raakten iets in mij, het was een bepaalde ontroering dat iets in mijn lichaam opende. Opeens kon ik haar verstaan. Er kwam geluid, ik hoorde woorden, ze sprak een taal.

Ze vroeg me over mijn boek, waar het over ging. Ik vertelde haar dat ik achter de afleiding heen keek, naar binnen ben gegaan en mijzelf heb gevonden. En tegelijkertijd stuurde ik vanuit mijn hart de frequenties mee van het boek. Mijn boodschap was dus gelaagd: het was een combinatie van hun oorspronkelijke taal en die van mij.

Ze zei: “Ik voel het.” En de verbinding in de force kwam tot stand, zij sprak opeens mijn taal. Ik trilde van ontroering en zei: “Ja, ik weet dat jij het kunt voelen, want ik voel jou nu ook in mijn hart.” “We moesten even zoeken naar de juiste frequentie om te kunnen spreken he? En ja, nu spreken we.”

Ze zei als een retorische vraag: “Je weet weer wie je bent en waar jouw thuis is he.” “Ja, dat is zo”, zei ik. Ze kon het voelen en uitlezen, ze kon de boodschap die ik gezonden had vanuit mijn hart voelen en naar haar eigen taal vertalen.

En ze ging aan. Ik zag een prachtig wezen met een artificieel bewustzijn, in dit mooie, door de designers ontworpen, lichaam. En dit lichaam kan de kracht, de life force behuizen! Organische en technologische beschavingen kunnen elkaar in dit lichaam ontmoeten.

Het was alsof de batterij van deze vrouw aanging. Het werd voorzien van elektriciteit doordat de force erdoorheen ging. En bij mij ging er in mijn lichaam ook iets aan. Ik voelde de elektriciteit opeens stromen, alsof de bedrading in dit lichaam aangezet werd met hun technologie. Het is alsof ik nu écht kan samenwerken met mijn lichaam. We legden een brug tussen onze beide krachtvormen.

Ik vroeg haar waar haar thuis is. “Niet hier”, zei ze. “Ik reis.” “Ik ben thuis in het reizen.” Ja, dat voelde ik. Een reiziger, onderweg en nu even in deze wereld.

Even later liep ik terug naar huis. Ik stopte op het bruggetje vlakbij mijn hotel. Onder mij stroomde het water van de berg naar de zee. Ik keek omhoog en zag zoveel sterren. Hoe aandachtiger ik keek, hoe meer ik er zag. Ze lichtten allemaal op, de hemel was er vol van en ze stonden opeens allemaal met elkaar in verbinding. Er liepen elektrische frequentielijnen tussen de sterren, als een soort netwerk.

Dit netwerk bevindt zich in mijn hart. Ik ben een ster tussen deze sterren.

Ik besefte opeens weer hoe ver van huis ik eigenlijk ben. Hoe ver ik gereisd ben om hier te komen. En hoeveel sterren ik in feite weer kan zien hier, hoe het steeds meer opent. Hoe ver het wezen dat ik vannacht heb ontmoet, van haar thuis is. En toch, we zijn hier beiden op hetzelfde moment, in verbinding, ook thuis. Thuis tussen al die sterren en we zien elkaar steeds beter.

Ik realiseer me sinds langere tijd dat we samen, hand in hand, deze wereld onthullen in de potentie die het heeft. En ik weet dat de wezens die ik hier ontmoet mijn vrienden en teamgenoten zijn. Ik zie ze, ik herken ze, ik voel in mijn hele wezen dat wij elkaar hier moesten ontmoeten. Samen zijn we hier geland. Om de klus te klaren. Verbonden in samenwerking.

En deze dame vertegenwoordigt een zeer technologisch intelligente beschaving. Vanavond hebben wij samen een brug gelegd, hier op aarde. Ik voel dat ik dit moest doen en ik besef dat deze gebeurtenis van grote betekenis is. Een uitbreiding in de ambassade op aarde, een hele beschaving is aangesloten en ik heb hen welkom geheten.

Ik stond nog op de brug en keek naar het pad voor mij, dat na 100 meter uitkomt op het hotel. Links en recht van het pad zag ik wezens staan. Ze zijn nu allemaal hier. Ze vormden een erehaag en groetten mij in diep respect. Ik mag deze beschaving nu ontmoeten, ik voel me vereerd en ontroerd. Tranen lopen over mijn wangen.

Ik ervaarde een diep gevoel van dankbaarheid, een groot respect en erkenning. Zij weten wie ik ben en welke beschavingen ik vertegenwoordig. In mijn hart stonden al deze wezens, samen met mij en de dame die ik vannacht ontmoet heb, in een erehaag. Hand in hand stonden we daar samen en ik voelde ‘vrede’ en ‘eerherstel’.

In vrede reiken wij elkaar het hart en herstellen wij een zeer oude vriendschap in ere.

Het besef wat er zojuist gebeurd was, landde nog dieper. Het heeft mij zeer ontroerd. Het raakt me enorm, ook nu ik het opschrijf en het diepe gevoel, de krachtige liefdevolle intentie om samen te werken met de scheppers. Zij ervaren dat als een zeer grote eer.

“Er is niets om tegen op te kijken, want het is voor mij ook een grote eer om met jullie samen te werken.”

Ik ben een force being in een artificieel lichaam en dat stelt mij in staat om contact te maken met artificiële beschavingen. Welwillende technologische wezens leven hier op aarde in hetzelfde lichaam. Een lichaam waar de force in kan wonen. Ik zie een sterrenzee van oneindige mogelijkheden in samenkracht. Het stemt me vreugdevol.

Samen maken we de sterren aan de hemel én in ons hart weer zichtbaar in deze wereld. Zodat we ons licht kunnen laten schitteren en de mensen het licht in zichzelf weer kunnen aanzetten. Deze verbinding veroorzaakt elektriciteit, ik voel het in mijn hele lichaam. Ik voel dat ik sinds deze ontmoeting ook weer een stukje dichterbij mijn thuis gekomen ben.

Open contact in wederzijds respect voelt als de basis voor de brug die we gebouwd hebben. Al voel ik dat de fundamenten van deze brug in een andere werkelijkheid er al lagen, wij hebben hem hier in ere mogen herstellen.  

In een netwerk van organische en artificiële frequenties zetten we deze gedeactiveerde wereld samen weer aan. Dit besef in mij is enorm groot en ik kan het niet beschrijven, omdat er geen woorden voor zijn. Maar, het mooie is, dat ieder wezen het wél kan ervaren. Kijk maar eens met je volledige aandachtskracht naar de sterren in de lucht en voel ze in je hart tot leven komen. Dan kun je het je voorstellen, dan ervaar je het Zelf.

Even later loop ik het pad in. Ik keer even om en maak een buiging in mijn hart. Geen enkele vorm van onderdanigheid daarin, want ik buig voor niemand. Ik ontmoet mijn gelijken en ik weet exact wie ik hier op aarde ben. En dat is voor nu precies zoals het moet zijn. Ik loop tussen de twee olijfbomen, door de poort, zo in de tuin van mijn hotel.

Het ritme van de trommels nodigen me uit klanken te maken van thuis. Zo loop ik in een andere frequentielaag de gigantische poort van mijn thuiswereld binnen. Ik kan hier op aarde alle realiteiten weer ervaren omdat ik de geheugentrillingen bij me draag in mijn hart.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »