Boven op de berg stond ik stil, de Sirocco wind ruisde door mijn haren en het Saharazand plakte aan mijn bezwete huid. De felle zonnestralen schitterden op het water en onder mij, ontmoette de rivier de zee. Hun samenkomen in een oase van palmbomen, was het mooiste dat ik ooit gezien had. Het appartement dat ik onderweg spontaan had geboekt, was volgens de buschauffeur te bereiken via één van de bootjes op het strand (of zwemmend, wat mij eigenlijk meer aansprak). De afdaling zag er steil uit. Ik keek de man aan en vroeg hem: “waar is het pad?”
Verbaasd zei hij: “hier is geen pad en dit is geen halte”. Waarom ik besloot naar beneden te lopen, wist ik niet. Ik liet een leven achter me waarin zoveel niet klopte, het enige dat ik toen wél zeker wist was: “dit is het, ja, dit is wat ik nu moet doen”. Het gevoel dat er geen pad was, veroorzaakte een sensatie in mijn lijf. Ik voelde me blij, ik voelde me AAN gaan, het bloed stroomde door mijn aderen en ik ervaarde mijn levenskracht.
Ik verruilde mijn slippertjes voor wandelschoenen en al na een paar stappen begreep ik waarom hier geen pad was. Ik probeerde zoveel mogelijk naar achteren te leunen en in kleine stapjes langzaam af te dalen. Het lukte me niet en ik zag mezelf voorover, naar beneden zigzaggend, terechtkomen in een vrije val. Mijn voeten raakten amper nog de grond. Hoe ik beneden ben geraakt, kan ik me niet meer herinneren. In de avond bereikte ik het appartement en checkte ik mezelf in.
Op deze plek besloot ik mijn eerste boek, achter de afleiding, te schrijven. Het zijn 24 korte verhalen, met elk een besefinzicht, die ik in een zonnige vakantieroman bundelde. De ingevoegde informatie is voor iedereen te ontvangen die zich daarvoor openstelt. Dit boek heb ik geschreven om mijzelf terug te halen en ik heb het geschreven voor jou. Als je voelt te willen wandelen op jouw eigen, zelf gekozen, pad, dan is dit het moment om dat te doen. En daarvoor hoef je geen berg af te dalen en door een zee te zwemmen met een zak op je rug, al kan dit wel als je dit wilt :).
Jaren later keerde ik met een aantal vriendinnen terug naar deze berg en we wandelden samen op een smal geitenpaadje naar beneden. De route was onbeschrijfelijk prachtig: de bloemen geurden zoals nooit tevoren en de grassprieten dansten om ons heen. Deze reis schreef ik een lied over Gaia, de moeder planeet van deze Aarde, het was af toen we beneden in de zee doken. Als dit pad er eerder was geweest, had ik dan ook dit boek geschreven en had jij het gelezen? Wie heeft (hebben) dit pad eigenlijk gecreëerd?
